Project Zero: Maiden of Black Water

Survival Horror — niegdyś gatunek cieszący się na tyle dużą popularnością, aby być jedną z kart przetargowych na przyciągnięcie tzw. core’owych graczy do danej platformy. Dlatego jako wieloletni fan platform Nintendo doznałem nie lada szoku, gdy swego czasu ekipa hydraulika wykupiła prawa wydawnicze do marki Fatal Frame/Project Zero. Jeszcze tym bardziej zaskoczyli mnie wydaniem na Zachodzie ostatniej odsłony na Wii U. Czy było warto?


Historia Project Zero: Maiden of the Black Water toczy się wokół fikcyjnej góry Hikami, która jest ulubionym miejscem osób, chcących szybciej zmyć się z ziemskiego padołu. Góra ta jest rzekomo jedynym miejscem, gdzie dusza nie zostaje przeklęta za grzech, jaki dana osoba popełnia i może odejść na drugą stronę w spokoju. My jako gracze śledzimy losy trójki bohaterów:

Yuri Kozukata, która od dziecka poprzez dotyk potrafi dostrzec przeszłość obiektów, a także jest w stanie sprowadzić ludzi z powrotem ze świata duchów, szuka właścicielki sklepu z antykami, w którym pracuje, a która w pewnym momencie znika bez śladu.

Miu Hinasaki (weterani serii powinni kojarzyć to nazwisko) od lat szuka swojej zaginionej matki i ma nadzieje, że plotki mówiące, iż udała się na wzgórze okażą się prawdą.

Z kolei Ren Hojo będący pisarzem zbiera materiały do napisania następnej książki, dostaje informację o zdjęciach, które rzekomo przedstawiają zapomniany lokalny rytuał, w którym poświęca się kapłanki w ofierze, dla uspokojenia złych duchów.

Choć na pierwszy rzut oka powody naszych bohaterów do odwiedzenia jakże sympatycznego miejsca nie są w żaden sposób głębokie czy odkrywcze, tak po niedługim czasie fabuła nabiera charakteru i zaczyna wciągać, niczym ruchome piaski ściągające w dół żuczka gnojarza (pod warunkiem, że ktoś w ogóle gustuje w tematyce spirytyzmu).

Project Zero: Maiden of Black Water

Spore znaczenie ma okres, w którym seria powstała. Mowa tutaj o okresie szóstej generacji konsol (przyp. Dreamcast, GameCube, PS2, Xbox) tak więc trzon rozgrywki gry z tego gatunku był kompletnym przeciwieństwem obecnie wydawanych gier. Jest to Survival Horror pełną japońską michą ryżu, a jeżeli mamy tematykę duchów, to i sięgając po klasykę nie może zabraknąć kultowego już środka perswazji. Camera Obscura, bo o niej mowa, jest naszą jedyną formą obrony oraz ataku. Górę Hikami przyjdzie nam zwiedzać z perspektywy trzeciej osoby, ale w momencie występowania zjawisk paranormalnych lub bezpośrednich potyczek z duchami, ręcznie przechodzimy w tryb fpp, aby móc odesłać adwersarzy na drugi świat. Aparat jak na antyk daje nam duże pole do popisu w kwestii wszelakich udoskonaleń (szybsza zmiana klisz, przyśpieszone ładowanie filmu, fokus, spowolnienie migawki itd.). W momencie zadawania obrażeń, urządzenie zbiera punkty, które później możemy wykorzystać w celu udoskonalenia aparatu lub ewentualnego zakupu nowych klisz, środków leczniczych i nie tylko. Choć Obscura posiada niekończący się film, to z czasem jego moc stanie się za słaba, aby poradzić sobie z co groźniejszymi przeciwnikami. Z pomocą przyjdą nam silniejsze negatywy. Lecz aby nie strzelać jak z karabinu maszynowego wszystko ma swoją wygórowaną cenę. Dla tych z kolei, którzy będą gorzej sobie radzić alternatywą pozostanie lizanie ścian (tak czy siak warto sprawdzać każdy kąt).

Cechą charakterystyczną Wii U jest oczywiście Gamepad i w przypadku Project Zero twórcy trafili w dziesiątkę, ponieważ pełni on przede wszystkim funkcje samej Camery Obscury. Gdy chcemy skorzystać z aparatu musimy podnieść pada przed siebie tak jakbyśmy trzymali w dłoniach prawdziwe urządzenie. Dzięki żyroskopowi i czujnikom wychylenia możemy rozglądać się wokół siebie, na podłogę lub sufit. Zaś możliwość obrócenia celownika obiektywu w zasadzie o 360 stopni, bardzo ułatwia trafienie zjaw. Zabawa jest naprawdę przednia, ponieważ nie jeden raz moja biedna pikaweczka zabiła mocniej, gdy wykrzywione facjaty duchów pojawiały się centymetry przed moją własną twarzą. Można więc śmiało przyjąć, że Camera Obscura jest czwartym bohaterem gry. To trzon całej rozgrywki i muszę przyznać, że przy piątce twórcy naprawdę dopracowali ten element. Oczywiście sam aparat służy nie tylko do walki. Dzięki niemu możemy robić fotografię zjawiskom paranormalnym, uwiecznić elementy z przeszłości lub usunąć tzw. Miraż, który zasłania nam różne przejścia. Do tego pomaga nam znaleźć poza fabularne dokumenty i przedmioty, dzięki którym lepiej poznajemy historię góry Hikami i ludzi, którzy byli tam przed nami.

Project Zero: Maiden of Black Water

Uspokoję również tych, którzy mogą się martwić o rutynę podczas potyczek. Zróżnicowanie przeciwników jest spore: od mnichów, kapłanek, morderców, samobójców, czy ofiar wypadków, po chociażby dzieci, które nie przeszły na drugi świat. Każda istota posiada własny styl poruszania się, robienia uników i wykonywania ataków. Twórcy jednak wiedzieli, że przy piątej odsłonie to za mało, więc dodali małe co nieco. Motywem przewodnim Maiden of the Black Water jest więc woda, oraz lęk przed byciem mokrym. W prawym dolnym rogu mamy wskaźnik, który ukazuje nam jak bardzo nasza postać jest przemoczona. Pewnie zapytacie na co wpływa ten stan? Zwiększa się w ten sposób siła obrażeń zadawanych naszym oponentom oraz szansa na częstsze aktywowanie „Fatal Frame” (przyp. swoisty critical) w zamian za większą częstotliwość pojawiających nam się zjaw, które będą agresywniejsze, a ich ataki także zadadzą nam więcej obrażeń. Jednak jak to bywa w grze, od czasu do czasu będziemy zmuszeni przejść przez zalane wodą miejsca. Dla zrównoważenia tego stanu twórcy także przygotowali item, który zwyczajnie osusza bohatera. Przyznam, że dzięki temu pomysłowi, potyczki nabierają charakteru.

Przejdźmy jednak dalej. Samo miejsce akcji bije klimatem przez duże K. Seria do tej pory była przeważnie dosyć liniowa i koncentrowała się na klasycznych opuszczonych Japońskich domkach z matami Tatami oraz papierowymi przesuwnymi drzwiami Shoji na czele. Tutaj jednak jest co zwiedzać. Choć nie zerwano całkowicie z tradycją, tak lwią część czasu spędzamy przemierzając lasy, górskie szlaki, groty, opuszczony przystanek kolei górskiej, nadgryzione zębem czasu świątynie Shinto lub przejdziemy obok zdewastowanych kapliczek z bożkami Jizo. Do tego możemy do wielu miejsc powrócić (choć jeżeli ruszymy fabułę za bardzo do przodu, to niektóre przejścia będą już zablokowane).

Oczywiście takie zróżnicowanie terenu nie byłoby możliwe, gdyby tytuł nie prezentował ze sobą jakiegoś skoku technologicznego i graficznego. Wedle niektórych opinii, tytuł nie urzeka teksturami i faktycznie zdarzają się miejsca, gdzie grafika ma naleciałości z remake’u Fatal Frame II na Wii, lecz twórcy nie poszli na łatwiznę. Każda lokacja przepełniona jest masą obiektów. Idąc przez las jesteśmy wręcz otoczeni przez drzewa, krzewy i rośliny typowe dla górskich szczytów. Wchodząc do pomieszczeń widzimy stertę bibelotów leżących na ziemi lub szafkach nie będących tylko bitmapą, a ładnymi poligonalnymi obiektami 3D. Z kolei drogi prowadzące do świątyń Shinto zwane Sandō ozdobione są ładnymi modelami Ishi-dōrō, czyli kamiennymi latarniami, które kierują nas do typowych chramów (jap. Jinja), gdzie można natknąć się na dziesiątki bliżej nieokreślonych posążków/lalek lub zniszczonych bożków. Nie sposób nie zatrzymać się na chwilę, aby popodziwiać pracę włożoną w każdą lokację. Sam sklep z antykami (który służy nam jako bezpieczna przystań) okazuje się potężnym domem z pawilonem, gdzie można wejść do większości pomieszczeń, a który jest niczym park rozrywki pełen sekretów i niespodzianek do odkrycia. Woda będąca motywem przewodnim gry, spokojnie zasługuje na osobny artykuł, ale napomknę tylko, że została przygotowana z dbałością o detale. Krople wody spływające po szybie, strumyk płynący przez las, tworzący na końcu mały wodospad czy większe baseny wody składają się z dużej ilości warstw tekstur nie mówiąc już o samych refleksach na powierzchni, odbijające modele postaci i okolicznych obiektów w nad wyraz naturalny sposób. Jakby mało było pochwał, to deweloper wykorzystał technologię z Dead or Alive 5, która odpowiadała za naturalne odwzorowanie przemoczonych ubrań oraz efektów światłocieni na mokrej skórze. Nie zapominajmy także o świetnej grze światła i cieni, bez którego żaden dobry horror nie może się obejść. Praca latarki czy tańczące cienie przy latarniach aż ociekają namacalną czernią. Jednak aby w pełni nacieszyć gałki oczne, to polecam ogrywać tytuł po zmierzchu lub w nocy. Kwestie sporną, którą mogę zrozumieć będą modele postaci. Seria ta od pierwszej odsłony wzoruje się na modelach postaci z serii DoA. Mnie osobiście one nie przeszkadzają, zwłaszcza, że w Fatal Frame’ach są one bardziej stonowane.

Project Zero: Maiden of Black Water

Jedynym aspektem, który od początku serii dalej pozostał minimalistyczny to muzyka. Daje o sobie znać w kluczowych momentach lub podczas potyczek z duchami i raczej służy jako wypełniacz aniżeli kluczowa część gry. Grunt, że sfera SFX spełnia swoje zadanie (aczkolwiek stanowczo odradzam Angielski Dub – jest okropny) wywołując napięcie i niepewność, lecz do tego zdecydowanie potrzebne będą dobre słuchawki lub kino domowe z Dolby Pro Logic II. Efekt? Włosy jeżące się na ciele gwarantowane.

Niestety, nie wszystko jest tak dopracowane, jakby się chciało. Pomimo, że tytuł miał premierę w 2015r. to twórcy nie pokusili się o wprowadzenie większych usprawnień w sterowaniu. Seria odrobinę zatrzymała się w okresie, gdzie tzw. „Tank Controls” było standardem w wielu Japońskich produkcjach. Obecnie jestem przekonany, że spora część graczy miałaby z tym tytułem problem, albowiem poruszanie się bohaterami w żaden sposób nie należy do intuicyjnych. Do sterowania należy się przyzwyczaić, a i tak zdarzają się sytuację, że postać obróci się nie w tym kierunku co chcemy. Kolejnym aspektem co do którego mam mieszane odczucia, to częstotliwość potyczek. Przed rozpoczęciem gry mamy możliwość wyboru poziomu trudności, jednak odnoszę wrażenie, że scenarzyści nie do końca dogadali się z osobami odpowiadającymi za sam gameplay. W kilku momentach fabuła przybiera na tempie i ewidentnie gracz powinien skupić się tylko na niej, lecz zanim to zrobi, musi co pięć metrów pokonać zastęp drących japę wypierdków mamuta, tylko po to, aby drzwi będące dwadzieścia metrów dalej mogły się otworzyć, a my będziemy w stanie ruszyć do przodu. Wielka szkoda, ponieważ traci na tym wyłącznie sama gra.

Project Zero: Maiden of Black Water

Na szczęście takich sytuacji nie ma zbyt wiele. Sam osobiście bawiłem się doskonale, zwłaszcza, że całość podzielona jest na rozdziały (na końcu każdego otrzymujemy ocenę), które trwają od trzydziestu minut po średnio godzinę (czas ten zależny jest także od wybranego poziomu trudności), więc śmiało można z tego skorzystać i nie obrzydzić sobie tytułu schematycznością rozgrywki, która prędzej czy później pojawia się w każdej grze. Mam nadzieje, że Big N wyda wersje na Switcha lub pracuje nad kolejną odsłoną, ponieważ klasycznych azjatyckich horrorów mamy obecnie jak na lekarstwo (zwłaszcza tych dobrych). Tytuł oczywiście nie jest pozbawiony wad ale klimat, ciekawa fabuła, dbałość o detale i pomysłowe wykorzystanie gamepada, to znak rozpoznawczy ostatniej odsłony z serii Project Zero/Fatal Frame.

A jakby komuś było mało, to twórcy przygotowali specjalny osobny rozdział z Ayane z serii Dead or Alive. W etapie tym musimy odnaleźć zaginioną dziewczynę, a cały pic polega na cichym przemieszczaniu się obok upiorów, bez możliwości skorzystania z kamery. Zamiast tego bohaterka korzysta z mocy pewnej klątwy i wyposażona jest w latarkę, która jedynie ogłusza przeciwników. Twórcom ten eksperyment się udał i uważam, że mógłby odegrać większą rolę w kolejnej części (jeżeli taka kiedyś nadejdzie).

0 0 votes
Oceń Wpis
Subscribe
Powiadom o
guest

10 komentarzy
najstarszy
najnowszy oceniany
Inline Feedbacks
View all comments
ndl

Nawet nie wiesz jak zacieszam z oceny, ja również polubiłem się z V, chociaż nie jest to najlepszy Fatal Frame dla mnie, ba nawet jest na szarym końcu w serii, to i tak ten powiew 6 generacji survival horrorów zrobił swoje, w tych latach zrobić cos takiego! Duch wysokiej kobiety robił niesamowicie, trochę miałem meltdown z bohaterką poprzednich serii i z tym co tam się japońskiego dziwacznego odjaniepawliło, ale i tak mam duży margines na takie wydawałoby się dla europejczyka “głupotki”. Ostatni powiew oldskulowej japońskiej szkoły horrorów, mamy 2020 rok i dalej czekam na jakis przełom w tej sprawie, tylko kto chce dzisiaj grać w takie gierki :(. Bardzo dobry, szczegółowy tekst, dzięki Chrno!

Gomlin

Ciężko mi ocenić jak gra się prezentuje na tle innych serii, bo sam nie miałem z tą marką do czynienia. Po cichu liczę, że część, która trafiła na pierwszego klocka wpadnie kiedyś do wstecznej… Bardziej prawdopodobne wydaje mi się jednak, że gra może kiedyś trafi na słicza…
Wiem za to, że po obejrzeniu różnych materiałów była to gra, którą chciałem mieć po zakupie WiiU – zakup niestety nigdy nie nastąpił a ja zostałem z samymi reckami gierek spod szyldu Fatal Frame
Dzięki za tekściorek – warto mieć ten tytuł w naszej bazie tekstowej 😉

ndl

Na xie z tego co pamiętam masz jedynkę i dwójeczkę Gom.

Gomlin

A widzisz, dobrze by było to teraz opykać – trzeba tam do Phila się odezwać 😉 Myślę, że tam by nie było zbytnich problemów z licencjami…

@ Valoo

Świetny opis, łyknąłem lekko i przyjemnie jak kawkę z rana. Trochę zabrakło mi w Twojej recenzji puenty na zakończenie. Ale i tak przekonałeś mnie to tej pozycji. Zawsze gdzieś majaczył mi ten tytuł (i cała seria) z tyłu głowy, ale nie wnikałem zbytnio co to i jak…chyba dam szansę tej grze i przy najbliższych zakupach zapoluję na niego.
A tak z samej rozgrywki, to czy możliwa jest w trybie tylko na padlecie, czy trzeba być podłączonym do TV. I jaki tytuł polecasz jeszcze z tej serii na starszych sprzętach?

Chrno

Wybacz, że nigdy wcześniej nie odpowiedziałem na Twoje pytania odnośnie Wii U. Otóż zaletą Wii U jest to, że konsola nie musi być podpięta pod TV aby móc grać na padlecie. Co do gier z serii to na pewno mogę polecić wydania na Wii czyli remake dwójki (skok graficzny i usprawnienia gameplayowe są spore) oraz Czwórkę (ale musisz mieć przerobioną konsolę aby ściągnąć sobie Japońca i wrzucić do niego angielskie napisy). Ogólnie to cała seria jest warta poznania, lecz najtrudniej obecnie jest przebić się przez jedynkę, która absolutnie nie porywa w jakimkolwiek znaczeniu (okropnie się zestarzała). Tak aby ograć wszystkie części to wystarczy mieć dwie platformy (PS2 i WII U).

@ Valoo

Dzięki za odpowiedź, lepiej późno niż w cale 😉
To świetnie. Mam zarówno PS2 jak i Wii U…

Chrno

Nareszcie dzięki boskości Naczelnego w końcu mogę i ja komentować 😀 . Tak więc dzięki za słowa uznania. Wielka szkoda, że Nintendo pokpiło sprawę i zamiast wykupić prawa do marki i dać je komuś chętnemu i obeznanemu w temacie to kupiło jedynie prawa wydawnicze i co najwyżej rzuca forsa w stronę Koei Tecmo aby coś sklecili. Szkoda tylko, że twórca serii oraz producent mają pod sobą studio Gust i klecą rok do roku kolejne Ateliery. Tak więc kolejnej odsłony możemy się spodziewać….nigdy?

@ Valoo

To prawda, mogliby zrobić to samo co z Bayonetta i mieć w rękawie odpowiedź na serię RE.

Yuri Lowell

Dzięki za fajną recenzję.

10
0
Napisz co myślisz, zostaw komentarz.x