Nintendo Switch Sports Resort
Są gry, które swoją zawartością potrafią wykraść z naszego życia nawet setki godzin. Katujemy pada do granic jego (i swoich) możliwości przez kolejne dni, tygodnie, a nawet miesiące. Zastanawiam się wtedy, czy to właśnie jest przyczyną nagłych skurczy mięśni – nie tylko kciuka, ale nawet całych barków. Na przestrzeni ostatnich kilku lat nic takiego nie miało miejsca… aż do teraz. Radzę więc wszystkim uważać, bo recenzowane dziś Nintendo Switch Sports Resort nie potrzebuje niezliczonej ilości godzin, by doprowadzić nasze palce (i nie tylko) do stanu, jakby właśnie przejechał po nich walec. Wystarczy jeden weekend dobrej, wciągającej zabawy, a już w poniedziałek rano obudzicie się z obolałymi dłońmi po kurczowym ściskaniu jej na joy-conie.
Trzeba przyznać, że debiutujące w 2006 roku Wii Sports było absolutnym hitem, który na zawsze zmienił postrzeganie konsol, zwłaszcza w segmencie „gier imprezowych” – genialne w swojej prostocie, zarówno pod kątem mechanik, jak i samej oprawy audiowizualnej. Nie będzie chyba zbytnim nadużyciem, jeżeli stwierdzę, że (innowacyjne na tamte czasy) sterowanie całym ciałem spowodowało ogromnym napływ nowych graczy i całych rodzin bawiących się wspólnie przy konsoli. Ponad 80 milionów sprzedanych kopii gry robi wrażenie w statystykach, chociaż nie należy zapominać, że był to tytuł dodawany w większości regionów na świecie jako tytuł startowy, wraz z konsolą. O ile Wii Sports Resort było godnym następcą rozszerzającym i urozmaicającym pierwszą odsłonę, tak kolejne odsłony były mocno przekombinowane i wybrakowane do tego stopnia, że w końcu o nich zapomniano. Obecnie doczekaliśmy się powrotu marki i warto się zastanowić, czy w 2026 roku wciąż jest miejsce na grę, której mechaniki, grafika i ogólny odbiór nie odbiegają znacznie od tego, co Nintendo zaserwowało dwie dekady temu. Czy proste jak drut, nieskomplikowane zasady potrafią przyciągnąć przed telewizor znajomych i rodziny na imprezowej domówce? Odpowiedź na to pytanie jest krótka i zwięzła: jeszcze jak!
Od lat 3 do 103
Ponieważ znajomi nie kwapili się do sportowych wyczynów przed ekranem, na oficjalnego sparingpartnera wyznaczyłem swojego kota. Ostatecznie okazało się to średnim pomysłem, bo sierściuch przyjął taktykę głębokiej olewki z poziomu wygodnego fotela, z politowaniem obserwując, jak sam odczyniam pajacyki przed telewizorem. Mimo braku aktywnego wsparcia ze strony kota, wszelkie dostępne w grze dyscypliny wciągały bez reszty, a produkcja szybko mi pokazała, dlaczego ten cykl przez lata cieszył się tak kultowym statusem wśród tego typu gier. Brak tu skomplikowanych zasad, które wprowadzałyby niepotrzebnie zamieszanie. Odpalasz, wybierasz interesującą cię konkurencję, czytasz kilka jasnych regułek i już po kilku sekundach możesz starać się o wykręcanie nowych rekordów.
W przeciwieństwie do ubogiego na start poprzednika z WiiU, tu od razu dostajemy na tacy dwanaście zróżnicowanych dyscyplin. Znajdą się tu obowiązkowe klasyki gatunku: tenis (również stołowy), kręgle, golf, koszykówka, siatkówka, boks czy łucznictwo. Nintendo oczywiście nie byłoby sobą, gdyby do tej puli nie dorzuciło czegoś zupełnie szalonego, a jednocześnie zabawnego i wciągającego. Mowa oczywiście o zmaganiach w siłowaniu się na kciuki. To przezabawna konkurencja polegająca na absurdalnym przygniataniu kciuka przeciwnika swoim kciukiem. Do tego dochodzą również mniej oczywiste zawody sportowe, jednak bardzo wciągające. Jazda na deskorolce, skutery wodne czy latanie samolotem idealnie wpisuje się w klimat odwiedzonej ponownie klimatycznej wyspy Wuhu.
Skoro już wspomniałem o znanej z Wii Sports Resort wyspie, to dla wszystkich, którzy lata temu bawili się Wiilotami, będzie to spory zastrzyk nostalgii. Wakacyjne, tropikalne plaże i świetnie wpadająca w ucho muzyka, nawiązująca do wspomnianej wyżej części, sprawia, że gra, chociaż zalatująca nieco infantylnością, jest i tak przesympatyczna w odbiorze (to kolejny ukłon w stronę młodszej widowni). Sama wyspa to swego rodzaju hub pełniący rolę rekreacyjnego placu zabaw. Wraz z postępami w grze oraz zdobywaniem kolejnych punktów i osiągnięć, w wielu konkurencjach możemy odkrywać dodatkowe tryby, jak choćby swobodne zwiedzanie na deskorolce kolejnych terenów malowniczej wyspy. Niby nic wielkiego, ale Nintendo słynie z tego, że z tak prozaicznych rzeczy potrafi wykrzesać coś, co sprawia, że wygospodarujemy na to nasz cenny, wolny czas.
Niewątpliwym plusem jest też polska lokalizacja. Tłumaczenie jest nierzadko bardzo komiczne – lokalizatorom udało się w jakiś sposób uchwycić charakterystyczny dla gier Nintendo urok. Zdaję sobie sprawę, że nie jest to być może tytuł, jednak warto ten fakt odnotować – zawsze jest to jakiś sygnał, że (być może) kolejne gry ze stajni BigN również będą otrzymywały regularne polonizacje. Już możemy to zauważyć w przypadku debiutującego w ostatnich dniach remake’u Legend of Zelda: Ocarina of Time. Oby tak dalej!
Prosto i przystępnie dla każdego
Jeżeli są osoby, które nie bardzo orientują się w serii nintendowskich sportów, to cała zabawa opiera się na ruchu. Tytuł jest niezwykle intuicyjny, dzięki czemu najmłodsi gracze, a nie da się ukryć, że to dla nich dość mocno kierowana jest opisywana produkcja (choćby ze względu na oprawę graficzną), nie będą mieli najmniejszego problemu z opanowaniem każdej z „gierek”. Tak naprawdę po odpięciu joy-conów od konsolki (co jest zresztą wymagane), w zdecydowanej większości dyscyplin wszystko jest jasne dość instynktownie, zanim gra zdąży nam cokolwiek podpowiedzieć.
W tenisie machamy energicznie rakietą, w kręglach trzeba wysilić się na odpowiedni zamach, a w łucznictwie trzymamy oba kontrolery tak, aby naśladować wirtualną cięciwę. Oczywiście po tylu latach technologia idzie do przodu, zatem zwiększona precyzja w porównaniu ze starymi Wiilotami jest naprawdę wyczuwalna.
Poszukiwania sekundanta
 |
– Ej, kocie! Nynek, wstawaj! – Mrrr….. |
 |
– No, w końcu wstałeś. – …mrrr. Co tam potrzeba mojemu panu? |
 |
– Chodź, kitku. – A po co? – Będziesz mi potrzebny jako drugi gracz w najnowszym hicie Nintendo. |
 |
– No dalej, łap za kontroler. – Oj nie, dopiero wstałem… mogę co najwyżej przesuwać grzybkiem po opcjach w menu. |
Przy okazji: w grze nie uświadczyłem większych błędów czy problemów z odwzorowaniem ruchów i przełożeniem ich na ekran telewizora. Jedyną konkurencją, do której mógłbym się przyczepić trochę mocniej, jest boks. Tutaj zdecydowanie ilość szybko wyprowadzanych ciosów i uników potrafi wywołać okazjonalnie lekką dezorientację. Czy jest to znacząca wada? W grze nastawionym stricte na fun płynący z rozgrywki, a nie na symulacyjną perfekcję, to niewielki problem. Nie rzuca się to specjalnie w oczy, a przez większość czasu i tak naparzałem serię ciosów na oślep, czerpiąc z tego ogrom satysfakcji przy wygranym pojedynku.
Warto zaznaczyć, że naprawdę dobrze działa tu również zaimplementowana haptyka joy-conów. Podczas zabawy wyraźnie czuć delikatny opór wtedy, kiedy trzeba – pozwala to oszacować nieco wymagane ruchy, dając się bez reszty pochłonąć rozgrywanym zawodom. Sporą zaletą dla osób posiadających jeszcze pierwszego Switcha (albo pozostałości po nim w postaci starszych joy-conów) jest fakt, że akcesoria do niego (poza jednym wyjątkiem) są w pełni kompatybilne z nowym tytułem. Tutaj należy pamiętać, że niektóre dyscypliny (np. strzelectwo) wymagają użycia przez jedną osobę obu kontrolerów, zatem chcąc grać w dwie osoby należy mieć zapasową parkę lub posiadać ich starszą generację.
Wspomniany przeze mnie wyjątek dotyczy jazdy na deskorolce, gdyż wymaga od nas sterowania w trybie myszki. Jeżeli ktoś kiedyś się bawił miniaturową deską, wykonując za pomocą dłoni tricki rodem z serii Tony Hawk’s Pro Skater, to odczucia są tu trochę podobne (oczywiście nie podrzucamy joy-conem jak popadnie). Bardzo doceniam gry, które w choć minimalnym stopniu starają się wykorzystywać nowo zaimplementowane funkcje w kolejnych iteracjach swoich konsol. Wielka szkoda, że większość wydawców nie przywiązuje większej wagi do wprowadzanych przez Nintendo ficzerów.
Solo vs multi
Odpalając tytuł, założyłem z góry, że jest to produkcja przeznaczona głównie do wspólnej zabawy z przyjaciółmi, rodziną bądź online. Na szczęście gracze preferujący rozgrywkę w trybie single player też może zaznać tu sporo zabawy. Oczywiście nie ma tu rozbudowanych kampanii fabularnych, to nie ten adres. Wyciskacze rekordów oraz zwolennicy przebijania się przez tabelki z wynikami będą jednak mieli co robić. Mamy dostępny tryb Korony, który stawia na zdobywanie coraz wyższych rekordów w rankingach dziewięciu dyscyplin. Stajemy w nich do walki z botami, starając się rzucić wyzwanie legendarnemu mistrzowi, znanemu starszym graczom z pierwszej odsłony na Wii. Za wygrane pojedynki, poza szacunkiem na wirtualnej dzielni, wpadają specjalne punkty, które można przeznaczyć – a jakże by inaczej – na zakup ciuszków i innych upiększaczy dla naszego wirtualnego avatara. Czy to dobry wabik, by poświęcić grze więcej czasu w tym trybie? Dla mnie – średnio, ale wiem, że sporo osób lubi tego drobnostki.
Choć powyższy opis być może nie wskazuje na jakiś szał ciał w kwestii zabawy dla jednego gracza, to należy pamiętać, że to przede wszystkim gra nastawiona na wspólną zabawę i rywalizację – moje pierwsze wrażenie nie było więc mylne. Chociaż tytuł radzi sobie dużo lepiej od wybrakowanej pod tym względem części z Wii U, tak jego największa siła wciąż leży w zabawie grupowej. Doskonale sprawdzi się zarówno na rodzinnych zjazdach, imprezkach waszych pociech, jak i na mniej lub bardziej zakrapianej różnymi trunkami zabawach dla starych wyjadaczy. Oprócz typowych zawodów, są też różne odskocznie i wariacje dostępnych konkurencji, jak np. będące hitem poprzednich odsłon kręgle z przeszkodami i setką pachołków do zbicia lub też wytyczanie specjalnych celów w łucznictwie.
Tryb online sprawdza się bardzo dobrze i nawet grając z losowymi graczami bawiłem się świetnie, mając na względzie to, że jednak dokopałem żywemu przeciwnikowi (a nie SI) z drugiego końca świata. W sieci możemy również rozegrać rozgrywki na miarę profesjonalnych lig, a nasi znajomi bez większego problemu mogą wskakiwać do naszego lobby i dołączyć do rozgrywanych na małe tête-à-tête w ping ponga czy innych zabaw.
Tak czy owak, bez względu na to czy bawimy się sami, czy w towarzystwie, gra potrafi wymęczyć – pod warunkiem, że jej na to pozwolimy. Nie da się ukryć, że kluczem do udanej zabawy będzie po części uruchomienie własnej wyobraźni. Wiadomo, że dla czepialskich nie będzie problemem, aby oszukać grę, rozwalić się przed telewizorem na kanapie i wykonywać zupełnie inne ruchy niż wymaga tego tytuł. Gwarantuję, że czujniki nie połapią się w oszustwie i nie pytajcie skąd to wiem…
Wyginaj śmiało ciało
Nintendo Switch Sports Resort to w zasadzie zadowalający zestaw dyscyplin, jakiego fani marki mogliby od tej gry oczekiwać. Świetnie odnajdą się tutaj zarówno stare wygi, jak i nowi gracze, bez względu na przedział wiekowy. Dostajemy prostą produkcję, która sprawdzała się dwadzieścia lat temu (i niczego nie brakuje jej na dzień dzisiejszy) opakowaną w atrakcyjną formę. To gra, która idealnie sprawdzi się w trybie single, jak też w towarzystwie – tak lokalnie, jak i przez sieć. Cieszy fakt, że tytuł praktycznie nie odrzuca możliwości podpięcia do konsolki starszej generacji joy-conów. Sports Resort zapewni idealną zabawę na długie jesienne i zimowe wieczory, nawet dla pojedynczego gracza.
Warto ją docenić, ruszyć zasiedziały tyłek z kanapy i beztrosko pomachać rękami w imię dobrej zabawy jak i też, jakkolwiek by to nie zabrzmiało, poprawienia naszej kondycji. Tytuł nie ma określonych limitów czasowych – po prostu bawisz się tyle, ile masz ochotę i za każdym razem równie dobrze. Ciężko jest mi określić, ile godzin zajmie odkrycie wszystkich głównych atrakcji. Ja (mając na liczniku 15 godzin) nawet nie dobiłem do połowy, co również uznaję za plus. Na obecną porę roku, gdy plucha za oknem, polecam gorąco (choć i w cieplejsze okresy roku gra będzie jak znalazł). Pamiętajcie tylko o maści na obolałe mięśnie – po długiej zabawie nie wątpię, że zakwasy pojawią się u każdego. Zdecydowanie jest to produkcja, którą trzeba mieć w kolekcji, by w odpowiednim momencie po nią sięgnąć i zaskoczyć odwiedzających nas gości.
GRA DO RECENZJI DOSTARCZONA PRZEZ CONQUEST ENTERTAINMENT
DZIĘKUJEMY ZA WSPARCIE!
